ماورا در انحصار گفت نیست
آنقدر ها گفتن از او مفت نیست
من دمادم ذکر یاحق می کنم
روح را بر کوه ملحق میکنم
در وجود بی کران تردید نیست
با وجود شبهه ای امید نیست
اعتقادم بر ورای ماوراست
مثل آن انزال وصل در حراست
نور را بر هر کسی مقدور نیست
دیدن نا دیدنی ها زور نیست
روح را باید که تطهیرش کنی
از جوانی رفته تا پیرش کنی
وصل با حق راحت درویش نیست
راحتی در راه تو در پیش نیست
اتصال حق برایم آرزوست
در توصل جان من در جست و جوست
روز ها را طی بطلان می کنی
ناگهان ذکری ز قران می کنی
لحظه هایت لحظه ی تکرار نیست
در جهالت فرصت انکار نیست
من ز عین الشمس حاجت دیده ام
نور حق را در عبادت دیده ام
در نیایش ذهن ما مشغول شد
فاعلی در فعل خود مفعول شد
کاسه ی صبرم دگر لبریز گشت
ذولفقاران بر تزلزل تیز گشت
بال ارواحان به پرواز آمده ست
کودک در خود به ما باز آمده ست
ما سراسر راه قرآن می رویم
هر رهی گوید به ما آن می رویم
چون که طی العرض عاشق بودن است
شرط معشوقی به لایق بودن است
از بد قسمت تشکر می کنیم
قسمتی دیگر تصور می کنیم
در تجسم روح ما تسخیر نیست
آن بدی در بعدی از تصویر نیست
کهکشان راهی به مقصد می شود
چشم سوم بر بدی سد می شود
در بصیرت حالتی از کبریاست
مرد باهر در تبلور بی ریاست
راه وصل اما طریقی مشکل است
چون نه در ظاهر میان آن دل است
در تظاهر عابدان را شوق نیست
عبد عابد گردنش را طوق نیست
او به پنهان جاری انوار شد
در تمسک روزیش انبار شد
در مساجد حرمت تکریم نیست
بین آنان از جهالت بیم نیست
جهل خود را از مهم افزون کنید
جامه را از غم غریق خون کنید
تا کجا در نا کجا اقبال پوچ
جستجو در لحظه ها دنبال پوچ
این جهان بر ما به قدر یک دم است
درک لایدرک سراسر ماتم است
من زمان را لا زمان پر می کشم
از مکان تا لامکان سر می کشم
تا که در یابم که ایزد دور نیست
هیچ انسانی به غم مجبور نیست
معرفت آن انتهای شادی است
وصل یزدان لحظه ی آزادی است.
